K 26/05

Podstawowy adresat zaskarżonej regulacji, tj. komornik, może zgodnie z przepisami i na ich podstawie wykonywać swoje obowiązki.

4 grudnia 2007 r. o godz. 10.00 Trybunał Konstytucyjny rozpoznał wniosek Rady Miasta Gdyni dotyczący zadań gminy w zakresie gospodarki lokalami mieszkalnymi.

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1046 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego jest zgodny z art. 2 w związku z art. 7 i nie jest niezgodny z art. 167 ust. 1 i 4 Konstytucji. Ponadto Trybunał umorzył postępowanie w pozostałym zakresie na skutek cofnięcia wniosku.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że podstawowy adresat zaskarżonego przepisu, tj. komornik, może zgodnie z przepisami i na ich podstawie wykonywać swoje obowiązki. Natomiast obowiązki gminy w zakresie tworzenia warunków zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty lokalnej wynikają z przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów. Zdaniem Trybunału podstawy działania organu władzy publicznej nie powinna jednak stanowić norma konstruowana na podstawie kilku przepisów prawnych. W związku z tym TK wystosuje do Sejmu sygnalizację dotyczącą uchybień legislacyjnych, zwłaszcza że skierowana do gminy i rekonstruowana norma nie zawiera pewnych szczegółowych elementów, np. na jaki okres gmina powinna wskazać tymczasowe pomieszczenie. Mimo stwierdzonych uchybień legislacyjnych, Trybunał nie znalazł podstaw, aby orzec, że zaskarżony przepis jest niezgodny z konstytucją

Rozprawie przewodniczył sędzia TK Jerzy Ciemniewski, a sprawozdawcą był sędzia TK Adam Jamróz.

Wyrok jest ostateczny, a jego sentencja podlega ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw.

4 grudnia 2007 r. o godz. 10.00 Trybunał Konstytucyjny rozpozna wniosek Rady Miasta Gdyni dotyczący zadań gminy w zakresie gospodarki lokalami mieszkalnymi.

Trybunał Konstytucyjny orzeknie w sprawie zgodności:
- art. 4 ust. 2 i ust. 4, art. 14 ust. 1 zdanie drugie, ust. 2 i ust. 6, art. 18 ust. 4, art. 22, art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego; art. 1046 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 19 6 4 roku - Kodeks postępowania cywilnego; art. 81 ustawy z dnia 8 września 2000 roku o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" z art. 167 ust. 1 i 4 Konstytucji;
- art. 81 ustawy z dnia 8 września 2000 roku o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe"; art. 4 ust. 2, art. 18 ust. 4 i art. 22 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego z art. 165 ust. 2 Konstytucji;
- art. 1046 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 19 6 4 roku - Kodeks postępowania cywilnego z art. 2 i art. 7 Konstytucji.

Kwestionowane przepisy ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nałożyły na gminy nowe zadania wraz z sankcjami za ich niewykonanie. Na plan pierwszy wysuwa się realizacja praw do lokalu socjalnego na rzecz osób przeciwko którym prawomocnym wyrokiem sądowym orzeczona została eksmisja z dotychczas zajmowanego lokalu z prawem do lokalu socjalnego. Gmina ma obowiązek zapewnienia każdej liczby lokali socjalnych i lokali zamiennych jakie wynikać będą z wyroków sądowych, oraz zaspakajać potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. Jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej z mocy wyroku, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy. Uprawnionymi są wszyscy właściciele lokali, również spółdzielczych czy też prywatnych. W rezultacie skutki prowadzonej polityki mieszkaniowej, w innych niż gminne zasobach, zostają przeniesione na gminę. Obowiązki te powodują po stronie gminy wydatki, na które zwiększone środki finansowe powinny być- zdaniem wnioskodawcy - określone ustawą. Jednakże w podziale dochodów publicznych ustawa formułuje jedynie możliwość otrzymania dotacji celowej z budżetu państwa na zadania dotyczące zapewnienia lokali socjalnych i lokali zamiennych. Kwestionowane przepisy naruszają zasadę pomocniczości państwa, która jest jednym z fundamentów ustroju jednostek samorządu terytorialnego, w realizacji zwiększonych zadań nałożonych na gminę. Zgodnie z tą zasadą, żaden z organów władzy nie jest uprawniony do uznaniowego nakładania i zwiększania zadań publicznych bez odpowiedniego zwiększonego udziału danej jednostki samorządu terytorialnego w dochodach publicznych. Zdaniem wnioskodawcy także cała konstrukcja przepisu dotyczącego przejęcia lokali od przedsiębiorstwa PKP stoi w sprzeczności z konstytucyjnie chronioną samodzielnością gminy. Gmina ma zawrzeć umowę, o jej zawarcie przedsiębiorstwu PKP przysługuje roszczenie, a treść umowy nie podlega swobodzie kształtowania praw i obowiązków. Zadaniem nowym dla gminy jest zadanie określone w art. 1046 § 4 ustawy - Kodeks postępowania cywilnego. Zdaniem wnioskodawcy tak sformułowany przepis nie jest precyzyjny i rodzi po stronie gminy uzasadnione obawy, że jego stosowanie przerodzi się w regularny obowiązek. Obowiązek jest niejasny tak co do miejsc gdzie mogą być wskazane tymczasowe pomieszczenia jak i czasu ich wskazywania. Przepis budzi poważne zastrzeżenia gdyż alternatywą wskazania pomieszczenia przez gminę jest jego wskazanie przez samego dłużnika.

Rozprawie będzie przewodniczył sędzia TK Jerzy Ciemniewski, a sprawozdawcą będzie sędzia TK Adam Jamróz.