SK 45/03

Regulacja zawarta w ustawie z 24 sierpnia 2001 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia jest zgodna z Konstytucją.

11 lipca 2005 r. o godz. 13.00 Trybunał Konstytucyjny rozpoznał skargę konstytucyjną Czesława S. w sprawie pozbawienia prawa do zaskarżenia orzeczenia wydanego przez sąd rejonowy, jeżeli obwiniony został wcześniej skazany przez kolegium do spraw wykroczeń.

Trybunał orzekł, że art. 6 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia jest zgodny z art. 32, art. 45, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 37 ust. 1, art. 42, art. 176 i art. 237 Konstytucji.

Zarzuty skarżącego sprowadzają się do tezy, że przepis art. 6 § 3 ustawy z 24 sierpnia 2001 r w sposób sprzeczny z Konstytucją odbiera mu prawo wniesienia apelacji od niesłusznego jego zdaniem skazującego wyroku sądu rejonowego. Wyrok został wydany w wyniku skutecznego zaskarżenia wcześniejszego orzeczenia kolegium do spraw wykroczeń, które także uznało jego winę. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przyjętą w kwestionowanym przepisie zasadę, umożliwiającą wniesienie apelacji w sytuacji, kiedy kolegium wcześniej uniewinniło lub umorzyło postępowanie, uznać należy za dodatkową gwarancję praworządności wobec pewnej grupy skazanych, nie zaś dyskryminację innej grupy. Funkcją zaskarżonego przepisu jest precyzyjne określenie, w jaki sposób mają się toczyć postępowania odwoławcze od orzeczeń kolegiów, po ich likwidacji. Nie można tu mówić o dyskryminacji czy nierównym traktowaniu. Cechą różnicującą sytuację osób sądzonych w wyniku odwołań wniesionych od orzeczeń kolegiów jest fakt uznania ich za winnych zarówno przez kolegium jak i przez sąd. W ten sposób została wyodrębniona pierwsza grupa i do niej należy przypadek skarżącego. W grupie drugiej natomiast znaleźli się ci, którzy zostali uniewinnieni przed kolegium, a skazani przez sąd. Sytuacja faktyczna i prawna obydwu tych grup jest zatem wyraźnie odmienna. Zrozumiałe i całkowicie uzasadnione jest więc przyznanie osobom skazanym dopiero w toku postępowania przed sądem dodatkowej możliwości weryfikacji wyroku skazującego na drodze apelacji. Nietrafny jest zatem zarzut, iż kwestionowany przepis narusza zasadę równego traktowania i zakaz dyskryminacji. Przeciwnie, apelacja przysługująca grupie uniewinnionych i następnie skazanych w pierwszym postępowaniu sądowym powoduje wyrównanie szans w porównaniu z osobami, których wina została uznana dwukrotnie. Brak możliwości wniesienia apelacji od wyroku sądowego nie oznacza, iż w sprawie nie wypowiedział się właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Co więcej, orzeczenie sądowe zapadło w tym przypadku w postępowaniu odwoławczym od kolegium, sprawdzającym właściwe działanie organu orzekającego w pierwszej instancji. Wszelkie wymogi prawidłowego postępowania kontrolnego zostały zachowane.

Rozprawie przewodniczył sędzia TK Marian Zdyb , a sprawozdawcą był sędzia TK Jerzy Stępień.

Wyrok jest ostateczny, a jego sentencja podlega ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw.

11 lipca 2005 r. o godz. 13.00 Trybunał Konstytucyjny rozpozna skargę konstytucyjną Czesława S. w sprawie pozbawienia prawa do zaskarżenia orzeczenia wydanego przez sąd rejonowy, jeżeli obwiniony został wcześniej skazany przez kolegium do spraw wykroczeń.

Trybunał orzeknie sprawie zgodności art. 6 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 roku - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia z art. 2 w zw. z art. 237; art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 237; art. 37 ust. 1 w zw. z art. 237; art. 45 w zw. z art. 78 w zw. z art. 176 w zw. z art. 237; art. 45 w zw. z art. 78 w zw. z art. 31 ust. 1 w zw. z art. 237; art. 77 ust. 2 w zw. z art. 42, w zw. z art. 237 Konstytucji.

Skarżący Czesław S. został uznany winnym przez kolegium ds. wykroczeń za wylewanie cieczy niewiadomego pochodzenia na posesję Barbary Ch. Czesław S. wniósł odwołanie do Sądu Rejonowego i również został uznany za winnego popełnienia wykroczenia. Przepis zaskarżony do TK wyróżnia trzy kategorie osób: skazane przez kolegium i skazane także przez sąd rejonowy, uniewinnione przez kolegium a następnie skazane przez sąd oraz te wobec których umorzono postępowanie przed kolegium, a skazano je przez sąd rejonowy na skutek odwołania na ich niekorzyść. Spośród tych trzech kategorii osób prawo do apelacji przyznano tylko należącym do dwóch ostatnich grup. Natomiast skazani przez kolegium i potem przez sąd rejonowy (jak np. skarżący) zostali pozbawieni prawa do wniesienia apelacji. W ocenie skarżącego kryterium różnicujące podmioty (tj. treść orzeczenia zapadłego przed kolegium ds. wykroczeń), nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, iż znajdują się one w odmiennej sytuacji prawnej. Nic nie uzasadnia ich różnego traktowania, bo wszystkie zostały skazane na skutek odwołania od orzeczenia kolegium. Inaczej mówiąc ich sytuacja jest taka sama, a pozbawienie prawa do wniesienia apelacji nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Rozprawie będzie przewodniczył sędzia TK Marian Zdyb , a sprawozdawcą będzie sędzia TK Jerzy Stępień.