K 50/01

18 marca 2003 r. o godz. 10:00 Trybunał Konstytucyjny rozpoznał połączone wnioski Krajowej Rady Lekarsko - Weterynaryjnej dotyczące zgodności z Konstytucją i umowami międzynarodowymi przepisów znowelizowanej ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia.

Trybunał orzekł, że art. 1 ustawy o zmianie ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych, oraz wydane na jego mocy rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie czynności z zakresu zadań lekarza weterynarii wykonywanych przez osoby nieposiadające tytułu lekarza weterynarii oraz kwalifikacji tych osób są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Jednocześnie TK odroczył utratę mocy obowiązującej tych przepisów do 18 marca 2004 r.

Trybunał Konstytucyjny uznał, iż obecne brzmienie delegacji ustawowej, zawarte w art. 1 ustawy o zmianie ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych, nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 92 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem TK zawarte w zaskarżonym przepisie upoważnienie zostało wydane w sposób pozostawiający ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa całkowitą swobodę kształtowania materii ustawowej. W art. 1 przywołanej powyżej ustawy brak jakichkolwiek wskazań, co do treści aktu wykonawczego, który miałby zostać wydany na jej podstawie. Trybunał uznał również, że w całej ustawie brak jest jakichkolwiek przesłanek umożliwiających zrekonstruowanie treści tych wytycznych. Stwierdzenie niezgodności art. 1 zaskarżonej ustawy z Konstytucją, przesądziło o uznaniu za niekonstytucyjne rozporządzenia wydanego na mocy tego przepisu.

W tej sytuacji Trybunał uznał za zbędne orzekanie, czy art. 1 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych oraz wydane na jego mocy rozporządzenie są sprzeczne z pozostałymi przywołanymi przez skarżącego wzorcami konstytucyjnymi. W związku z tym TK postanowił umorzyć postępowanie w zakresie dotyczącym badania zgodności zaskarżonych przepisów z art. 17 ust. 1, art. 68 i art. 76 Konstytucji oraz z art. 3 w związku z art. 4 Konwencji Międzynarodowej o zwalczaniu zaraźliwych chorób zwierzęcych.

Rozprawie przewodniczył Sędzia TK Bohdan Zdziennicki, a sprawozdawcą był Sędzia TK Jerzy Ciemniewski.

Wyrok jest ostateczny, a jego sentencja podlega ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw.

Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna wniosła do Trybunału Konstytucyjnego o uznanie niekonstytucyjności art. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych. Nowelizacja ta upoważniła ministra właściwego do spraw rolnictwa do określenia, jakie czynności z zakresu zadań lekarza weterynarii mogą być wykonywane przez osoby nie posiadające tytułu lekarza weterynarii. W gestii ministra znalazło się również określenie kwalifikacji tych osób.

Zdaniem Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej przyznanie ministrowi możliwości przekazania czynności z zakresu zadań lekarza weterynarii dowolnym osobom (nie istnieją bowiem żadne ustawowe wskazania co do ich kwalifikacji) jest niezgodne z art. 17 ust. 1, art. 68 i art. 76 Konstytucji. Oznacza to, że możliwe stało się przekazanie wykonywania zadań właściwych zawodowi zaufania publicznego podmiotom nie objętym samorządem tego zawodu. Zdaniem Krajowej Rady uniemożliwia to sprawowanie konstytucyjnie gwarantowanej pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu (art. 17 ust. 1 Konstytucji).

Wejście w życie znowelizowanego art. 68 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko -weterynaryjnych upoważnia ministra właściwego do spraw rolnictwa do zrównania uprawnień lekarzy weterynarii i techników weterynarii w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób zwierząt, leczenia zwierząt oraz nadzoru nad warunkami sanitarno-weterynaryjnymi miejsc gromadzenia zwierząt. Skarżący zwracają uwagę iż umożliwienie osobom nie posiadającym uprawnień zawodowych lekarza weterynarii samodzielnego wykonywania czynności weterynaryjnych stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego. Dlatego też zaskarżone upoważnienie narusza konstytucyjnie chronione prawo do ochrony zdrowia (art. 68 i art. 76 Konstytucji).

Zdaniem Krajowej Rady, kwestionowany przepis jest sprzeczny z art. 3 i art. 4 Konwencji Międzynarodowej o zwalczaniu zaraźliwych chorób zwierzęcych, które zobowiązują do takiego zorganizowania służby sanitarno-weterynaryjnej, aby czynności weterynaryjne wykonywali lekarze weterynarii.

Wnioskodawca uważa także, że nowe brzmienie upoważnienia do wydania rozporządzenia zawarte w art. 1 zaskarżonej ustawy nie odpowiada wymogom art. 92 ust. 1 Konstytucji. Nie jest ono wystarczająco szczegółowe i nie zawiera wytycznych do treści rozporządzenia. Krajowa Rada zaskarżyła również wydane na podstawie powołanego wyżej przepisu rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 kwietnia 2002 r w sprawie czynności z zakresu zadań lekarza weterynarii wykonywanych przez osoby nieposiadające tytułu lekarza weterynarii oraz kwalifikacji tych osób.

Rozprawie będzie przewodniczył Sędzia TK Bohdan Zdziennicki, a sprawozdawcą będzie Sędzia TK Jerzy Ciemniewski.