K 26/03

24 listopada 2003 r. o godz. 12:00 Trybunał Konstytucyjny rozpoznał wniosek Marszałka Sejmu w sprawie zbadania konstytucyjności niektórych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o Narodowym Banku Polskim, dotyczących długości trwania kadencji członków Rady Polityki Pieniężnej.

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 13 ust. 7 zdanie drugie ustawy o Narodowym Banku Polskim jest niezgodny z art. 227 ust. 5 Konstytucji. Trybunał orzekł także, że art. 13 ust. 8 ustawy o Narodowym Banku Polskim w części, w jakiej przewiduje możliwość ponownego powołania do Rady Polityki Pieniężnej, jeżeli poprzednie powołanie nastąpiło w trakcie kadencji na okres krótszy niż 3 lata jest niezgodny z art. 227 ust. 5 Konstytucji, z wyłączeniem skutków powołania dokonanego przed wejściem w życie niniejszego wyroku.

Zgodnie z zaskarżonym art. 13 ust. 7 ustawy o NBP, w sytuacji wakatu na stanowisku członka Rady Polityki Pienieżnej (RPP) wywołanego okolicznościami innymi niż upływ kadencji, nowy członek mający uzupełniać skład Rady powoływany jest na okres krótszy niż sześć lat. Jest to niezgodne z art. 227 ust. 5 Konstytucji. Zdaniem Trybunału wykładnia gramatyczna art. 227 Konstytucji prowadzi do wniosku, że ustrojodawca przyjął koncepcję indywidualnej kadencji poszczególnych członków RPP, nie zaś Rady jako całości. Powołanie każdego członka następuje na okres 6 lat. Nie jest wiec zgodne z unormowaniem konstytucyjnym, powołanie nowego członka Rady do końca kadencji, na którą powołany był jego poprzednik.

Trybunał uznał także, ze stwierdzenie niezgodności z Konstytucją kwestionowanych przepisów nie rodzi skutków niekonstytucyjności zdarzeń, które miały miejsce pod rządami obowiązującej wówczas ustawy. TK uznał poprawność rozstrzygnięcia dokonanego przez Sejm, w duchu przepisów obowiązujących w dniu wyboru nowego członka RPP, gdyż Sejm działał wówczas w oparciu o ustawę, której dotyczyło domniemanie konstytucyjności. W praktyce oznacza to, ze wobec osoby powołanej na stanowisko pod rządami przepisów uznanych za niekonstytucyjne niniejszym orzeczeniem Trybunału, nie jest wyłączone prawo ponownego powołania na pełny okres konstytucyjnie określonej kadencji.

Rozprawie przewodniczył Wiceprezes TK Andrzej Mączyński, a sprawozdawcą był Sędzia TK Mirosław Wyrzykowski.

Wyrok jest ostateczny, a jego sentencja podlega ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw.

Art. 13 ust. 7 ustawy o Narodowym Banku Polskim przewiduje, że w razie konieczności uzupełnienia składu Rady Polityki Pieniężnej, organy powołujące dokonują wyboru na opróżnione w trakcie kadencji miejsce, nie później niż w ciągu 3 miesięcy. Drugie zdanie tego przepisu (art. 13 ust. 7 zd. 2) brzmi: "Członek Rady powołany w tym trybie pełni swoje funkcje do końca kadencji, na którą powołany był jego poprzednik". Zdaniem wnioskodawcy norma ta jest niezgodna z konstrukcją określoną w art. 227 ust. 5 Konstytucji

Marszałek Sejmu uważa, że analizując treść i znaczenie przepisu art. 227 ust. 5 Konstytucji, w zakresie, w jakim stwierdza, iż w skład Rady Polityki Pieniężnej oprócz Prezesa NBP wchodzą "osoby (...) powoływane na 6 lat" odwołać się należy do wykładni gramatycznej. Można na jej podstawie wnioskować, iż przepis ten określa indywidualną kadencję poszczególnych członków Rady, którzy mają być powoływani na 6 lat. Rozwiązanie ustawowe, zgodnie z którym okres pełnomocnictw członków Rady Polityki Pieniężnej przyporządkowany jest kadencji tego organu, narusza więc konstytucyjną zasadę indywidualnej kadencji członków RPP.

Rozprawie będzie przewodniczył Wiceprezes TK Andrzej Mączyński, a sprawozdawcą będzie Sędzia TK Mirosław Wyrzykowski.