Komunikat prasowy po rozprawie w sprawie konstytucyjności przepisu art. 2 ustawy z 22 czerwca 2001 roku o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej, który działając wstecz, wprowadza obowiązek uzyskiwania koncesji oraz zezwoleń na działalność gospodarczą która na mocy poprzednio obowiązujących przepisów została z tego obowiązku zwolniona

Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie rozpoznał wniosek Prezydenta RP o wydanie orzeczenia stwierdzającego, że art. 2 ustawy z 22 czerwca 2001 roku o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP, a konkretnie z zasadą nie działania prawa wstecz.
Trybunał Konstytucyjny orzekł, że zaskarżony przez Prezydenta RP przepis art. 2 ustawy nowelizującej ustawę - Prawo działalności gospodarczej jest niezgodny z Konstytucją, ponieważ narusza wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego zasadę nie działania prawa wstecz.
Zaskarżona ustawa stanowi nowelizację ustawy - Prawo działalności gospodarczej, dokonaną z obawy przed pozostawieniem poza sferą koncesjonowania (albo udzielania zezwoleń) działalności gospodarczej w niektórych dziedzinach, w których do 30 czerwca 2001 r. wymagane było uzyskanie koncesji albo zezwolenia. Od 1 stycznia 1989 r. - daty wejścia w życie ustawy z 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, obowiązuje w Polsce zasada wolności gospodarczej. W opinii Prezydenta RP temu publicznemu prawu podmiotowemu odpowiada obowiązek władzy państwowej nienaruszania swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Zakres tej swobody ustala ustawodawca, który ustawowo może ją ograniczyć, zaś formami reglamentacji działalności są koncesje i zezwolenia.
Ustawodawca w terminie pierwotnie do 1 stycznia 2001 r., a następnie do 30 czerwca 2001 r. miał dokonać w systemie prawnym zmian dookreślających obowiązek uzyskania zezwoleń albo koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w niektórych dziedzinach. Zmiany te nie zostały uchwalone w terminie, wobec czego pojawiła się pilna potrzeba nowelizacji prawa o działalności gospodarczej. Projekt noweli czerwcowej wniesiony został do laski marszałkowskiej 9 maja 2001 r., zaś Sejm ustawę uchwalił 22 czerwca. Została ona rozpatrzona przez Senat RP 4 lipca i przedstawiona Prezydentowi do podpisu 6 lipca 2001 r. Zdaniem wnioskodawcy "zakończenie procesu ustawodawczego po 30 czerwca 2001 r. oznacza, że ustawodawca wprowadza zmiany w przepisach, które od 1 lipca 2001 r. już nie istnieją".
Trybunał Konstytucyjny musiał rozstrzygnąć, czy działanie prawodawcy godzi w wartości i zasady wynikające z art. 2 Konstytucji RP. Właśnie w zasadzie demokratycznego państwa prawnego, zawierają się reguły stanowienia prawa zwane zasadami przyzwoitej legislacji, w tym w zasadzie nie działania prawa wstecz.. W opinii Prezydenta RP najważniejszą z nich jest zasada zaufania obywateli do państwa, nakazująca traktowanie obywateli przez władzę publiczną z przestrzeganiem "minimalnych reguł uczciwości". Trybunał Konstytucyjny miał za zadanie rozważyć również, czy dobro wspólne, określone w art. 1 konstytucji, może uzasadniać rezygnację z zasady przyzwoitej legislacji i nie działania prawa wstecz.
Trybunał w uzasadnieniu podkreślił, że ustawa - Prawo działalności gospodarczej wyraża w całej swej treści konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej dozwolonej każdemu na równych prawach. Wolność ta nie jest absolutną a jej granice wyznacza art. 14 ustawy kierując się wskazówkami zawartymi w art. 31 ust. 3 konstytucji, wprowadzając reglamentację wykonywania działalności gospodarczej z przyczyn ważnych dla interesu państwa, zdrowia i życia, porządku publicznego, ochrony środowiska. Zakres i warunki wykonywania działalności gospodarczej podlegającej koncesjonowaniu określają przepisy odrębnych ustaw. W ścisłej relacji z koncesjonowaniem niektórych rodzajów działalności gospodarczej pozostaje nowelizowany art. 98 ust. 1 i 2 wprowadzający terminy ustawowego określenia zakresu i warunków działalności gospodarczej oraz udzielania koncesji. W ten sposób ustawodawca niejako nałożył na siebie obowiązek szczegółowej ustawowej regulacji tej działalności o której mowa w art. 14 ustawy. Niewypełnienie przez ustawodawcę tego obowiązku nie oznacza zniesienia koncesjonowania wskazanej w tym przepisie działalności gospodarczej.

Wyrok jest prawomocny i ostateczny a jego sentencja podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym "Monitor Polski".