Komunikat prasowy po ogłoszeniu wyroku w sprawie konstytucyjności rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne

Po rozprawie w dniu 19 października 1999 roku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 42 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 stycznia 1990 roku w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego, w zakresie w jakim odnosi się do adwokatów, którzy pobierają emeryturę, a zarazem nadal wykonują zawód indywidualnie lub wspólnie z innym adwokatem, w części stanowiącej , że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne tych adwokatów stanowi dochód zadeklarowany przez adwokata "nie niższy jednak od kwoty odpowiadającej 60% przeciętnego wynagrodzenia" jest niezgodny z konstytucyjną zasadą wolności wykonywania zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP) przez to, że dopuszcza sytuacje ograniczające dalsze wykonywanie zawodu przez adwokata.

Trybunał Konstytucyjny na publicznej rozprawie rozpatrzył skargę konstytucyjną Józefa Baszkiewicza o zbadanie konstytucyjności § 42 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 roku w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego.

Komunikat  prasowy  przed  rozprawą

19 października o godzinie 12.00 Trybunał Konstytucyjny na publicznej rozprawie rozpatrzy skargę konstytucyjną Józefa B. o zbadanie konstytucyjności § 42 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 roku w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego.

Zaskarżony przepis stanowi, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne adwokatów wykonujących zawód indywidualnie lub wspólnie z innym z adwokatem, stanowi dochód zadeklarowany przez adwokata, nie niższy jednak od kwoty odpowiadającej 60% przeciętnego wynagrodzenia i nie wyższy od dochodu zadeklarowanego za poprzedni miesiąc więcej niż o 50%. 

Zdaniem skarżącego, emerytowanego adwokata pobierającego emeryturę, nie można uznać za zasadne, że dodatkowy dochód przez niego osiągany został obciążony świadczeniem pochłaniającym znaczną jego dochodu. Skutkiem takich obciążeń (składki na ubezpieczenie społeczne, fundusz pracy, składki na rzecz samorządu adwokackiego, a także koszty utrzymanie kancelarii) jest rażąco niskie, niewspółmierne do nakładu pracy, wynagrodzenie. Zdaniem skarżącego § 42 ust. 2 rozporządzenia RM z dnia 29 stycznia 1990 roku narusza konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) w odniesieniu do adwokatów emerytów pobierających emeryturę, wykonujących zawód indywidualnie lub wspólnie z innym adwokatem, a także wyrażone w konstytucji (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP) prawo do wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy. Ponadto, zdaniem skarżącego, rozporządzenie narusza zasadę ustawowego określenia minimalnej wysokości wynagrodzenia za pracę (art. 65 ust. 4 Konstytucji RP).